ΦΤΩΧΙΑ καταραμένη
(Τηλεοπτική φτώχια
μαζί με
την γενική που διακατέχει την
χώρα)
Φέτος
μας προέκυψε ένα περίεργο τοπίο τηλεοπτικό που από ότι φαίνεται συνάδει με την κατάσταση στην χώρα. Το περίεργο είναι
ότι σε λίγο μάλλον θα εκτουρκιστούμε.
Αλλά ας πάρουμε λίγο τα πράγματα με
την σειρά με μια μικρή αναδρομή στον τηλεοπτικό
σκουπιδότοπο. Εδώ και χρόνια στην ταλαίπωρη ελληνική τηλεόραση (είναι
αμιγώς ελληνική λέξη Τήλε = στέλνω όραση
=βλέπω, ακόμα κι σε αυτή την ηλεκτρονική
εξέλιξη οι καυκαλοθήρες ευρωπαίοι,
οι αμερικανοί άποικοι εγκληματίες που υποτίθεται ότι ανακάλυψαν το μέσο και οι σχιστοματιδες εξελιχτες
του δεν βρήκαν δικιά τους λέξη να το χαρακτηρίσουν) κυριαρχούν τα ιδιωτικά
κανάλια ( όχι αποχέτευσης από τα άλλα τα καλά του SECAM του PAL και
NTCG). Μια κυριαρχία
που στην αρχή μας έδωσε την ελπίδα του πλουραλισμού και της ελευθερίας της
έκφρασης.
Την περιβόητη δεκαετία του ‘90 του
Κοσκωτά και του Μητσοτακικού κατεστημένου της διάσπασης της πολύπαθης αριστεράς
του χουφταλοποιημένου Παπ (πατέρα), μας
ήρθε και η ελεύθερη τηλεόραση όπως θελαν να την ονοματίσουν οι καλοθελητές της
κυριακολαμπρακοκουρηδοβαρδινογιανναίοι.
Στην αρχή γύριζαν τον τροχό κι έστελναν μηνύματα εφορίας στα σπίτια μας,
μετά μας έστειλαν τον τοσοδούλη μικρούτσικο με την σειρά του να μοιράσει κι
αυτός εκατομμύρια με τον εγκλεισμό κάποιων σε χρυσή φυλακή (BIG BROTHER το
είπαν λες και κανείς τους δεν διάβασε ποτέ το 1984 του Όργουελ).
Τα φάγαμε όλα, άλλα αμάσητα, άλλα με την ανοχή του περιβόητου αστυνόμου
Θεοχάρη που τελικά αποδείχτηκε απέθαντος
( 72 απόπειρες δολοφονίας, 45
σφαίρες στο κορμί, 12 χειρουργεία, ας είναι καλά απόδειξε ότι η θέληση όλα τα
καταφέρνει) και τι να πούμε για την περιβόητη οικογένεια της Λάμψης, πέρασαν τα
πάνδεινα (8 φορές προσβλήθηκαν από AIDS κι επιβίωσαν (;), τους πυροβόλησαν όσο λίγους στον κόσμο κι
επιβίωσαν (μόνο στην Αλ Κάιντα έχουν ρίξει περισσότερες σφαίρες), αυτιστικοί (προς
θεού δεν έχω τίποτε με αυτούς)
θεραπεύτηκαν κι έγιναν επιχειρηματίες προς δόξα της επιμονής και τέλος ποτέ δεν προσβλήθηκαν από τον
επικίνδυνο ιό της γρίπης (τι τύχη;). Η διαστροφή ενός εγκληματικού
συγγραφέα-σκηνοθέτη σε όλο το μεγαλείο
του.
Το δυστύχημα είναι ότι από τα κατά σωρό σκουπίδια μάλλον 2 ή τρία
ήταν για τα μάτια και τα αυτιά μας. ( και πάντως όχι το ρετιρέ)
Οι ελπίδες μας αναπτερώθηκαν μετά το
2000 και την είσοδο της νέας χιλιετίας. Τελειώνουν οι λάμψες κι οι
Θεοχαραίοι και έρχονται κάποια παιδιά
νέα να μας δώσουν λίγη τηλεοπτική ελπίδα.
«Οι στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη»
μια υπέροχη δουλειά που δεύτερη δεν έχει κάνει η τηλεόραση στην χώρα.
Μερικές «παραπέντε» καλές προσπάθειες
(εδώ να τονίσουμε ότι γελάσαμε
άλλα ποτέ δεν μας προβλημάτισε το επιφανειακό ρηχό, ανάλατο χιούμορ με μόνο να θυμόμαστε το φα γκρι και το φα
μπεζ). Πάντως ταλέντο γραφής έχει ο εν λόγο σεναριογράφος κι αντί να πλασάρει τόσο
βούτυρο ( ο χοληστερίνης έχει
καταντήσει), με τον επιλεγόμενο «φύσσα» κι
ατάλαντο σεφ, καλό θα ήταν να κάτσει να γράψει και μπορεί πιο έξυπνα.
Γελάσαμε την δεκαετία αυτή και με
οικογενειακές σειρές τύπου καφέ ( δεν θα πω τις σιχαθήκαμε στην συνέχεια με
τόσες επαναλήψεις, καλά ρε Κυριακού είσαι με τα καλά σου, πήξαμε, έλεος), ένα
πολύ καλό χιουμοριστικά 50- 50 που θύμισε σε κάποιους κάτι από την ζωή του και
ιδιαίτερα στους 50+ ( τρεις πολλοί καλοί ηθοποιοί στα καλύτερα τους ίσως, κι ας
έλειπε εκείνη η περιβόητη τρίτη περίοδος που με το ζόρι εκβίασε το
«μεγάλο») και …κάποιες άλλες σειρές που περάσαμε ευχάριστα αλλά με το παρδόν δεν τις θυμάμαι (τόσο καλές ήταν
που τις ξέχασα).
Και μετά όλοι στην Ελλάδα άρχισαν να
ψάχνουν το ταλέντο τους. Οι μικρούτσικοι (αλήθεια όλο φούμα φούμα είναι τελευταία από τα σεκλέτια) τους έκαναν σουργκελα να χορεύουν, να πηδάνε (όχι όπως νομίζετε, αν και
μερικοί χαρμάνηδες από την κλεισούρα κάποιοι
λάλησαν και πήδηξαν τελικά τις περιπτερούδες της Κάνιγγος ) και γενικά
να τους κάνουν πανελλαδικά ρόμπες και το κέρδος τους ένα μεγάλο τίποτε. Εξαφανίστηκαν
ανάμεσα στο πλήθος κι είμαι σίγουρος ότι … ούτε η μάνα τους θέλει να τους
ξέρει, τόσο ξευτίλα έγιναν.
Πριν φτάσουμε στο άθλιο σήμερα πρέπει
να πούμε και να σημειώσουμε δυο τηλεοπτικά διαμάντια ή μάλλον τρία αν
αναγάγουμε τον ένα σε δύο μέρη.
Λάκης Λαζόπουλος φίλοι μου πάντα και για
πάντα. «Δέκα μικροί Μήτσοι» ότι καλύτερο βγήκε στην δεκαετία του ’90.
Ασύλληπτες καταλυτικές ερμηνείες που μας
έδωσαν αυτό που έλειπε, το καλό χιούμορ.
Ο σχολιασμός της άμεσης επικαιρότητας με τρόπο που δύσκολα άλλος θα ξανακάνει διαβάζαμε εφημερίδα απογευματινή και το βράδυ είχε
μπει στο σήριαλ σε σχολιασμό της επικαιρότητας. Τέλειο επαγγελματικά, άψογο
ερμηνευτικά χάραξε την τηλεοπτική ιστορία.
Η δεύτερη είσοδος του δικού μας
«Λάκη», μετά το 2000, το Al tsantiri, είναι εξίσου άψογη
τηλεοπτική δουλειά και θα μας λείψει του χρόνου αλλά τον συγχωρούμε κι ας μας
συγχωρέσει που τον περιμέναμε κάθε Τρίτη
εμείς του κόμματος «ΑΛ ΤΣΑΝΤΙΡΙ ΝΙΟΥΣ». Λάκη να είσαι πάντα καλά να προσφέρεις απλόχερα το γέλιο που μόνο εσύ ξέρεις και
μπορείς.
Και το τρίτο αν και είναι πρόσφατο
αλλά είναι μια μία από τις κορυφαίες στιγμές
στην παγκόσμια τηλεοπτική παραγωγή κι είχαμε το προνόμιο να την δούμε
εδώ στην ΕΛΛΑΔΑ από δικιά μας παραγωγή από τα δικά μας χέρια. ΤΟ ΝΗΣΙ. Δεν
χρειάζονται λόγια να περιγραφεί η
συγκίνηση, ο έρωτας, η τέλεια εικόνα. Όποιος δεν το είδε έχασε, όποιοι το είδαν
το έγραψαν στην καρδιά τους.
Την τελευταία τριετία είχαμε την
τύχη να απολαύουμε μια καταπληκτική οικογενειακή κομεντί το «Ευτυχισμένοι μαζί».
Γελάσαμε χαρήκαμε με όσα συμβαίνουν σε
μια οικογένεια και γιατί όχι ίσως να ήταν η δικιά μας.
Ως εδώ όμως, όλα τα καλά αυτά ήταν.
Αγοράσαμε σενάρια αποτυχημένων υποκριτικά χωρών (βλέπε Ισπανία Αργεντινή)
είδαμε κάτι ανεκδιήγητες «πολυκατοικίες» που τα σκουπίδια μπροστά τους είχαν
άρωμα. Απίθανες σειρές αγοράστηκαν και διαφημιστήκαν σαν το Όσα παίρνει ο Άνεμος. Πάντως για να πούμε την αλήθεια βλαμμένα και χαζά
παιδιά τύπου Πάτυς δεν έχει η Ελλάδα φίλοι του «μεγάλου αν είστε
μεγάλο πια».
Κι εκεί που ο ΓΑΠ μας έφερε στο μη
παρέκει είχαμε τον πόνο μας, το άγχος για το αύριο, να βρούμε τρόπους
αντιμετώπισης των χρεών μας, σκεφτήκαμε πως αν κάτσουμε το βραδάκι θα
χαλαρώναμε με λίγο γέλιο κάπως ευχάριστα ίσως, ήρθε η απογοήτευση.
Μας προέκυψαν κάτι απίθανοι
βασιλιάδες, κάτι πιο απίθανοι επαρχιώτες
καρμαίοι κάποιοι ανεκδιήγητοι
τύποι που γυρνάμε στο σπίτι να μας θυμίσουν τι χρωστάμε. Έρχομαι να αναρωτηθώ αν είναι αυτό μέσα στο
σχέδιο Παπαδήμα και ΓΑΠ για τον εκμαυλισμό της χώρας. Μάλλον είναι, δεν
δικαιολογείται το ότι η απλυσιά σε όλα
τα φετινά σήριαλ δίνει ρέστα στα πλαίσια
της οικονομίας σαπουνιού και νερού. Ρε
σεις είπαμε οικονομία αλλά να μην έχει μπει λίγο σαπουνάκι στο κορμί δεν λέει.
Κρίμα στο πάλαι ποτέ ταλέντο Χαραλαμπόπουλο ταλέντο έμεινε κι ας πηγε 40
χρονών, αλλά στάσου φίλε μου κι αν δεν έχεις έλα να σου δώσω λίγο σαμπουάν σε
αυτό το άθλιο από το φθινόπωρο άλουστο μαλλί.
Είπαμε φτωχοί αλλά μην
προβάλλεται και την οικονομία με την απλυσιά. ΕΛΕΟΣ. Ασε εκει στους βασιλιάδες,
ο θεός να τους κάνει, από τα συνεργεία κατ ευθείαν στο κρεβάτι με την
μουτζούρα. Όλο δουλεύουν τρώνε κάνουν σεξ, αλλά… πάντα άπλυτοι μην χαλάσει το
σενάριο της βρώμας. Παρεμπιπτόντως για να πούμε και μια καλή κουβέντα δηλαδή, η μύτη του κόκλα παίζει πιο
καλά φέτος από άλλες φορές, αυτός εξακολουθεί να νομίζει ότι είναι ηθοποιός σαν
την Μιμή, που νόμιζε. Και καπάκι όλα τα κανάλια αγόρασαν τουρκικά σήριαλ. Τι να
πει κανείς. Μάλλον εδώ το σχεδιο προβλέπει την ανώδυνη συνεκμετάλλευση που
οσονούπω έρχεται με τις ευλογίες των ΔΝΤούδων τροϊκανών κι άλλων καλοθελητών
Ευτυχώς πάντως που το όλο, το σώζει ο
Μεσι και τα άλλα παιδιά και τα παιδιά
του κάψτε το σενάριο μια νέα όαση που δίνει ελπίδα.
Για τα άλλα σκουπίδια τα τηλεοπτικά
αποπλύματα πολιτικούς κι άλλους ειδήμονες επί παντός επιστητού σε μια άλλη αναφορά αργότερα γιατί θα δω
τηλεόραση. Τα λέμε.
Στο επόμενο αναφορά στην
διαφήμιση.
